blekmurka blog

    Twój nowy blog

    Wpisy z okresu: 2.2004

    Dziś raczej krótko.
    Zmiana szablonu. Nareszcie własny :). Moze nie najpiękniejszy, troche do dopracowania, ale to dopiero pierwszy jaki zrobiłam sama. Ciekawa jestem czy komukolwiek się spodoba ;) (?) Jeśli macie jakieś zdanie, to zapraszam do komentowania.
    Postaram sie o nową notke niedługo, chyba natchnienie zgubione gdzieś ostatnimi czasy, zaczyna powracać… Jeszcze go lepiej poszukam :)

    Pozdrowienia dla wszystkich, dzięki którym te ferie były tak udane: Peli, Niuch, Kornelucha, Cebulka ;* hym… i inni: Karola, której prawie nie było ;P, Aga-motylek/czarna wdowa ;P, a ostatnio Mery i Dziuńka chociażby :> aaa no i oczywiście Pan O Wspaniałym Głosie poznany na dworcu PKP :* nigdy Cię nie zapomnimy ;) [prawda Niuch ?]
    Dziękuje :*

    Nie wyprę się mojej romantycznej duszy. Choć jej obecność w takiej postaci we mnie boli i doprowadza nieraz do łez – nie potrafię. I nie chcę! Będę ją pielęgnować, gdyż jest piękna i szkoda by było ją stracić. Powiecie że Jej nie ma, że nie istnieje, ale ja wierzę w Prawdziwą Miłość. Bez tej wiary nie umiałabym nigdy pokochać. A tak – miłość jest we mnie i czeka by wyjść z ukrycia. Zamknięta, nie zna drogi ucieczki, nie ma możliwości się ukazać. Jest tylko moim skarbem… Podzieliłabym się nim z chęcią. Rozdała każdy brylant jaki posiadam w skarbcu, całe złoto rozsypała przed kimś w darze. Są tu tacy, którzy próbują bogactwo to posiaść. Jednak w żadnym z nich nie widzę odpowiedniego kandydata na rozporządzanie majątkiem. Nie otworzę wrót skarbca takiemu, choćby nawet dobijał sie co sił… Kiedyś, może, odnajdzie mnie ktoś z idealnie wytopionym kluczem. Wrota same w ciszy ustąpią, kiedy do zamka dopasuje się jego czarodziejski wybawiciel. Poczekam na tą chwilę samotnie zamknięta w zaklętych murach. Wierzę że nie pozwolisz mi tu tak zginąć.

    I tak sobie śpiewała w oczekiwaniu na wiosnę:
    …Ściany zbudowane pomiędzy nami
    Mile oddzielają nas
    Jednak w naszych sercach dzielimy te same marzenia
    Uczucia tak silne
    My tylko musimy iść dalej
    Do naszego Magicznego Świata…

    Nie bój się droga Julio, twój Romeo woła
    On czeka na Ciebie na końcu pieśni
    Ten świat jest zbyt okrutny dla takich kochanków jak wy
    Ale tutaj, w naszych sercach, na zawsze będziecie trwać…

    /Inspired by my Mystery, Blackmore’s Magical World and Shakespeare’s story about Romeo & Julia/ :]

    PS. ostatnią notkę skasowałam, gdyż zdjęcia burzyły mi spokój i harmonię tegoż bloga :], myślę że nikt nie będzie płakał za nimi ;P
    PS 2. zaczynam powoli dochodzić do wniosku, że na tym blogu za bardzo pokazuję swoje wnętrze. Nie wiem jeszcze, ale chyba to zmienię… – i tak nikt mnie nie zrozumie. Pozdrawiam wszytkich, a w szczególności Ciebie.


    • RSS